Sirovine

 

 

Aluminijum (iskorišćene ofset ploče, alu stolarija, razni profili, autodelovi, limovi, aluminijumski spon i ambalaža)

 

Aluminijum je 1827. godine otkrio Friedrich Wöhler (Nemačka). Ime mu dolazi od latinske reči alumen koja je označavala alaune (stipse). To je tvrdi, srebrno beli metal koji dobro provodi električnu struju.

 

Može se valjanjem razvući u tanku foliju. Otporan je prema oksidaciji na suncu, u vodi i u oksidirajućim kiselinama, zbog stvaranja sloja zaštitnog oksida na površini. Aluminijum može redukovati većinu metala iz njihovog oksida.

 

Po rasprostranjenosti u Zemljinoj kori, aluminijum je treći element, odmah iza kiseonika i silicijuma. Iako ima mnogo minerala koji sadrže aluminijum, industrijski se dobija samo iz boksita(Al2O3•xH2O) i kriolita (3NaF•AlF3). Upotrebljava se za proizvodnju laganih legura, električnih vodova i izradu posuđa za domaćinstvo.

 

Gvozdje

Gvozdje je hemijski element koji u periodnom sastavu elemenata ima simbol Fe (latinski ferrum), atomskog broja 26. Novo gvozdje površina je sjajne srebrno-sive boje, ali oksidiranjem na normalnom vazduhu prelazi u gvozdje oksid, također poznat kao rđa.
Gvozdje je najkorišteniji od svih metala i njegova proizvodnja čini 95% (bruto) od ukupne svetske proizvodnje metala. Razlog tome je kombinacija niske cene i pogodnih fizičkih svojstava, zbog čega je gvozdje neizostavni materijal u automobilskoj industriji, brodogradnji i gradjevinskoj industriji

 

 

Bakar (cevi, limovi, bakarno uze..)

 

Bakar je poznat od davnih vremena(~5000. godine pre Hrista). Ime mu dolazi od latinske reči za ostrvo Kipar. To je svetlo crvenkasti, sjajni metal. Relativno je mekan, ali žilav i savitljiv. Dobro provodi toplotu i električnu struju. Na vazduhu je stabilan, ali dužim stajanjem dobije zelenu boju.

 

Otapa se samo u oksidirajućim kiselinama. U prisutnosti kiseonika iz vazduha otopiće se i u razređenoj sulfatnoj

kiselini i koncentrisanoj hloridnoj kiselini. Bakar se u prirodi nalazi i elementaran, ali se pretežno javlja kao halkopirit (Cu2S•Fe2S3), halkozin (Cu2S), kovelin (CuS), kuprit (Cu2O), malahit (CuCO3•Cu(OH)2),azurit (2CuCO3•Cu(OH)2) i bornit (Cu5FeS4).

 

Oko pola proizvodnje bakra upotrebljava se za izradu provodnika električne struje. Zbog dobre toplotne vodljivosti od njega se izrađuju kotlovi, grejači i razni izmenjivači toplote. Važno područje primene bakra je dobijanje legura, u prvom redu mesinga (Cu-Zn-legura) i bronze (Cu-Sn-legura).

 

 

Cink

 

Cink je 1746. godine otkrio Andreas Marggraf (Nemačka). Ime mu potiče od nemačke reči zinke što znači zubac zbog pojavljivanja cinkovog karbonata u rudama zupčastog oblika.

 

To je plavkasto-beli metal koji je na sobnim temperaturama krt ali postaje gipak kada se zagrije pri 100 °C do 150 °C. Otapa se u kiselinama. Na vazduhu je stabilan jer mu na površini nastane sloj oksida koji ga štiti od dalje korozije.

Gori na vazduhu kada se zagreje do crvenog žara. Burno reaguje s oksidansima.

 

Cinka u Zemljinoj kori ima oko sto puta više nego bakra. Glavne rude su mu sfalerit (ZnS) i smitsonit (ZnCO3).

Glavna namena cinka je zaštita gvožđa i čelika. To se postiže umakanjem očišćenog gvožđa u talog cinka. Cink štiti gvožđe i kad se obloga ošteti. Upotrebljava se za dobijanje različitih legura kao što je (legura cinka i bakra) i kao anoda u galvanskim baterijama.

 

 

 

Mesing (slavine, ventili, limovi, caure, mesingani spon...)

 

Mesing je legura bakra i cinka. Zavisno o njihovoj meri svojstva mesing se menja u velikom rasponu;

Mesing se koristi u elektrotehnici, kao konstrukcijski i ukrasni materijal, npr. za izradu muzičkih instrumenata.

Najčešće je žute boje. Crvenkasta boja bakra gubi se sa povećanjem procenta cinka u leguri. Ima veću čvrstinu

od bakra, reaguje na atmosferske uticaje. Primenjuje se u izradi limova cevi i žica.

 

 

 

Bronza (caure, bronzani spon, delovi iz industrije...)

 

Bronza je naziv za veliki broj legura bakra, najčešće s kalajem ali i sa drugim elementima kao što su fosfor,

mangan, aluminijum i sicilijum. Od ovoga je izuzetak legura s cinkom koja se obično naziva mesing.

Pre otkrića gvožđa bila je najvažnija kovina, pa je prema njoj dobilo naziv i bronzano doba. Bronza je mešavina

bakra i kalaja koja, kada se izglanca, izgleda kao zlato.

 

 

 

 

Prohrom INOX (cevi, limovi, profili...)

 

Nаjčešće korišćeni nerđаjući čelik u svаkodnevnom životu je svаkаko X5CrNi18-10 (DIN Ozаnkа 1.4301, 18/10). Rаdi se o još 1912 godine pаtentirаnom V2A (nem. Versuchsschmelze 2 Austenit = Probni rаstop broj 2), relаtivno mekom, niklom i hromom legirаnom, nemаgnetičnom, po mikrostrukturi аustenitnom čeliku, koji se i dаnаs upotrebljаvа zа izrаdu posuđа i sl.

 

Zа аlаte i sečivа koriste se tvrđi mаrtenzitno-feritni čelici koji pored hromа sаdrže vаnаdijum i molibden i zа rаzliku od аustenitnih nerđаjućih čelikа, mаgnetični su. Tipične legure tog tipа su: X30Cr13 i X50CrMoV15.


Otpornost nerđаjućih čelikа premа koroziji opаdа sа povećаnjem mаsenog udelа ugljenikа. Zbog visokog аfinitetа kа stаvrаnju kаridа hrom difundije u oblаst grаnicа zrnа gde stvаrа krti hrom kаrbid. Pošto аntikorozivno svojstvo nerđаjućih čelikа u prvom redu obezbeđuje hrom kаo legirаjući element, osiromаšenje osnove hromom uzrokuje mаnju otpornost nа interkristаlnu koroziju (vidi sliku 3). Dа bi se sprečiko izdvаjаnje neželjenog hrom-kаrbidа dodаju se Nb ili Ti koji imаju veći аfinitet premа ugljeniku od hromа. Nа tаj nаčin stаbilizirаni čisto feritni čelici sа 12 do 18 % hromа kаo X2CrTi12 (1.4512), X2CrTiNb18 (1.4509), X3CrTi17(1.4510) predstаvljаju dаnаs nаjvаžniju grupu nerđаjućih čelikа sа širokom upotrebom.

Copyright © "SECOND"  2020.